Są w historii każdego klubu momenty, które obrastają legendą. Dla naszego Górnika takim czasem była runda jesienna sezonu 1983/1984. Zespół wywalczył upragniony, historyczny awans do najwyższej klasy rozgrywkowej i przez ekspertów w kraju skazywany był co najwyżej na twardą walkę o utrzymanie. Tymczasem jako beniaminek zrealizowaliśmy scenariusz, którego nikt w Warszawie, Łodzi czy Krakowie nie potrafił przewidzieć.

Zamiast zagrać ostrożnie i defensywnie, weszliśmy do I ligi bez jakichkolwiek kompleksów. Sztab szkoleniowy stworzył zespół łączący żelazną dyscyplinę w defensywie z bezkompromisowym, szybkim atakiem. Nasz stadion na Nowym Mieście pękał w szwach, na meczach pojawiało się regularnie po 20–25 tysięcy kibiców, a bilety znikały w mgnieniu oka. Stadion Górnika stał się prawdziwą twierdzą: rywale przyjeżdżali na Dolny Śląsk z niepokojem, wiedząc, że czeka ich mecz w gorącej atmosferze.

Odprawialiśmy z bagażem bramek kolejne utytułowane marki. Zwycięstwa nad Widzewem Łódź czy Legią Warszawa nie były dziełem przypadku, lecz efektem perfekcyjnego przygotowania fizycznego i taktycznego. Drużyna grała z niesamowitym zębem i pewnością siebie, a każdy zawodnik na boisku zostawiał serce.

Efekt? Finisz rundy jesiennej na 1. miejscu w tabeli, zdobywając nieformalny, ale niezwykle prestiżowy tytuł Mistrza Jesieni 1983 roku.

O skromnym klubie z górniczego miasta pisały wówczas wszystkie gazety w kraju. Choć wiosną rywale podeszli do wałbrzyszan z pełną mobilizacją, a sezon zakończył się ostatecznie na wysokim, 6. miejscu, tamta jesień na zawsze zapisała się w złotej księdze wałbrzyski ego sportu jako dowód na to, że charakterem i pasją można sięgnąć samego szczytu!